De rechter deed in onderstaande zaken uitspraak over de vraag of de werkgever opdracht had gegeven tot het overwerk, en of hij de uren moest uitbetalen of niet. De werknemers in deze zaken vorderden vergoeding van hun overuren.
1. Werkgever moet overuren betalen, ook al zijn er geen afspraken over gemaakt
Een uitvoerder in de bouw maakt als enige leidinggevende op bouwprojecten veel overuren. Hij mag deze wel opnemen, maar heeft daar eigenlijk geen tijd voor. Als hij uit dienst gaat, vordert hij betaling van deze uren. Hierbij overlegt hij rittenrapporten en een uitgewerkt overzicht van overuren. De werkgever stelt dat overwerk, zoals in de arbeidsovereenkomst overeengekomen, ‘niet aan de orde’ was. Eventuele overuren zijn al inbegrepen in het salaris. De rechter volgt een duidelijk stappenplan en concludeert: de werkgever moet de overuren uitbetalen. Het overwerk was gedaan op verzoek van de werkgever, en de werknemer heeft veel meer gewerkt dan de 40 uur per week.
2. Werkgever moet € 80.000 aan overuren nabetalen aan werknemer
Een werknemer werkt veel in het buitenland als Technical Support Engineer en maakt daar veel overuren. Hij stelt 4500 overuren te hebben gemaakt en vraagt de werkgever om compensatie hiervan. De werkgever zegt dat hij nooit opdracht heeft gegeven voor deze overuren, en hij stelt de werknemer op non-actief. De rechter oordeelt dat de werkgever de overuren moet uitbetalen. De werkgever heeft impliciet opdracht gegeven voor het maken van overuren. Alleen al de reisschema’s impliceren noodzakelijkerwijs te maken overuren. Ook is het algemeen bekend dat werkgevers hun werknemers niet dagen of weken achter elkaar naar het buitenland sturen, om daar iedere week maar 38 of 40 uur te werken. Dat kan financieel niet uit, aldus de rechter.
3. Geen opdracht tot overwerk, geen uitbetaling overuren
Een designer maakt na het beëindigen van zijn dienstverband aanspraak op uitbetaling van bijna 250 overuren. De werkgever weigert deze uren uit te betalen. Hij betwist dat de werknemer de overuren heeft gemaakt. Bovendien stelt de werkgever nooit expliciet of impliciet opdracht te hebben gegeven om de overuren te maken. Hij vindt dat de werknemer de overuren had kunnen compenseren door op een rustiger tijdstip vrij te nemen. Maar de werknemer stelt dat dit onmogelijk was door aanhoudende drukte. De rechtbank wijst de vordering van de werknemer af. Ook al hanteerde de werkgever geen urenregistratie voor de werknemers, er moest wel een (impliciete) opdracht zijn gegeven om die overuren te maken.
4. Geen opdracht tot verrichten van overwerk
Arts-assistenten vorderen overwerkvergoeding van het ziekenhuis waar ze werken. Het ziekenhuis vond dat zij geen recht hadden op vergoeding van overuren, omdat zij geen opdracht had gegeven tot het verrichten van overwerk. Zij had namelijk het grootste deel van de werkgeverstaken overgedragen aan de maatschap van specialisten, die in het ziekenhuis was gevestigd. In hoger beroep wijst de rechtbank de vordering van de arts-assistenten toe. Het ziekenhuis moest zich als een goed werkgever richting de arts-assistenten gedragen, en de werknemers dan ook een overwerkvergoeding conform de geldende cao betalen.
